เพื่อแผ่นดินเกิด

จาก #ช่อหวาย ทิ้งค้างที่เคยมีคนจะทิ้ง แต่ผมไม่ยอมและปล้ำเก็บไว้นานปี

ถึงวันนี้ได้รับการเนรมิตชีวิตใหม่แทนการกลายเป็นขยะอินทรียสาร

๑) นี้คือ #หวายช่อ หรือ #ช่อดอกหวายเหิ้ง

สายพันธุ์ใหญ่ยักษ์จาก #เขาหลวงเทือกนครศรีธรรมราชที่กรุงชิง

เวลาเดินป่าเขาหลวงเมื่อก่อนนั้นมักผ่านกอหวยใหญ่ยักษ์ลำเท่าท่อนขา

ชาวบ้านบอกว่าชื่อ #หวายเหิ้ง

แวลาอกดอกจะเป็นช่อใหญ่ ชาวบ้านเรียกพิกัดย่านนั้นว่า #หวายช่อ

ทุกวันนี้ที่มีการปิดป่าและห้ามตัดหวายในป่ามานานแล้ว

หวายช่อเช่นนี้จึงหาได้ยากยิ่งนักหนาในเมืองอีกต่อไป

๒) ดอกหวาย ๑๕ ช่อนี้ นักนิยมป่าเมืองนครที่แถบกรุงชิง - ยอดเหลือง

นำลงมาสู่เมืองนครเมื่อร่วม ๓๐ ปีก่อนโน้น

เพื่อประดับ #ร้านมัดไม้ แห่งนี้ที่สร้างจากไม้หมอนรถไฟทั้งหลัง

โดยตั้งหลักว่าหากไม้รวมกันเป็นมัดย่อมแปรเป็นพลังสร้างสรรค์

ก่อนที่จะลาโรง แล้วพวกเราทำเป็น #สวนสร้างสุขหมากปาล์ม

จากนั้นเป็นอะไรต่ออีกหลายอย่าง

มีจังหวะหนึ่งซึ่งผู้เช่าบอกว่าไม่ต้องการ ประสงค์ทิ้งเสีย

ผมนั้นเสียดายมาก ด้วยเห็นว่านี้คือสัญญลักษณ์สำคัญแห่งป่านครจากยอดขุนเขา

และน่าจะหาได้ยากยิ่งไม่ว่าจะในสถานการณ์ไหน ๆ

จึงขนไปรักษาไว้ใน #ห้องสมุดบวรรัตน์ บนชั้นสองของ #นาคร_บวรรัตน์

ก่อนที่จะขนกลับ #มัดไม้หมากปาล์ม เมื่อได้เวลาปรับปรุงครั้งนี้

โดยจะกลายเป็นช่อไฟหวายช่อประจำ The Library At Nakorn ต่อไป

๓) ณ จังหวะหนึ่งจึงชวน #นายนักคิด Supachai Klaewtanong

ว่าช่วยคิดสร้างสรรคืให้ด้วยว่าควรทำอะไรได้บ้าง

ตอนแรกว่าจะทำเป็นเครื่องประดับผนัง

จากนั้นลองเรียง ๆ ดู แล้วออกมาเป็น #ช่อไฟแชนเดอเลียร์หวายช่อ นี้

ที่ติดตั้งตลอดวันนี้เพิ่งเสร็จสรรพ

ชัยบอกว่า นี้คือวัสดุจากธรรมชาติที่ขึ้นอยู่กับการมอง-เห็น-และสร้างสรรค์

ที่เขาเรียนรู้และพยายามพัฒนาเรื่อยมา

ณ วันนี้เราประมวลเรื่องช่อไฟหวายช่อนี้ไว้ประมาณนี้

เชื่อว่านี้น่าจะเป็นหนึ่งเดียวในหล้าโลกที่ทำออกมาแล้ว ไหม ?

ท่านเห็นแล้วคิดอ่านแนะนำประการใดไหมครับผม

๑๒ มิย.๖๔ ๒๑๓๐ น.

บ้านวรรัตน์ ท่าวัง เมืองนคร