เพื่อแผ่นดินเกิด

เมื่อเช้าวานนี้ ที่ตามไปดูการเลื่อย #จอมป่าจำปาทอง ที่ทอนหงส์

ผมเพิ่งรู้จักพี่เขาก็เมื่อเที่ยวตามหาคนตัดเลื่อยไม้ให้นี้

จนลงเอยกลายมาเป็นหุ้นส่วนสร้างแท่นเลื่อยให้พี่เขา ...

เป็นชาวปากพนัง แต่งงานแล้วไปทำมาหากินกันที่ทุ่งสง

เจอคนที่นั่นลั่นวาจาว่า " ... ถ้ามีผมต้องไม่มีเขา ... "

พี่เขาก็เลยบอกว่าเป็นคนขี้กลัว ก็เลยยิงเขาเสียก่อนถูกเขายิงตาย

ลงท้ายติดหราง ๗ ปี !!! ที่ตรงหน้าปากประตูเมืองนครแต่ตอนี้รี้อย้ายแล้ว

อันที่จริงศาลติดสิน ๑๕ ปี แต่ผมเป็นคนทำการดีตลอดเวลาที่อยู่ในหราง

ไม่ได้เป็นนักเลงเกเรอะไร แต่กลัวเขาทำก่อนก็เลยต้องรักษาชีวิตเพราะรู้ว่าเขาเอาแน่

ออกมาอยู่ที่ทอนหงส์นี้ก็กว่า ๓๐ ปีแล้ว

เป็นที่รู้จักไว้วางใจและเชื่อถือของผู้คนตลอดมา

ตอนหนึ่งผมก็เลยบอกว่า

" ... ตอนนั้นผมทำงานที่โรคปอดกับสุขศาลาเมืองนคร

เคยเข้าไปช่วยตรวจรักษาและดูในหราง แต่น่าไม่ได้เคยเจอกัน

หรือเจอก็ยากจะจำกันได้ครับ ... "

แล้วก็เลยถามต่อว่า

" ... แล้วในนั้นคนคอนหรือคนลุงหรือว่าตรังมากกว่ากันครับ ... "

เรื่องนี้ สืบเนื่องจากครั้งขับรถพา #หลวงพ่อปัญญา ผ่านตรงนั้นพอดี

แล้วหลวงพ่อบอกว่า #คนนครนี้เหลือเกินไม่มีเว้นแม้กับพระ

" ... ตอนอาตมามาบวชเรียนอยู่วัดหน้าพระธาตุ

ขึ้นลงบางกอกหรือไปพัทลุงก็ต้องใช้รถไฟ

วันหนึ่งนั่งสามล้อจากสถานีรถไฟไปวัดหน้าพระธาตุ

พอถึงตรงหัวสะพานที่หน้าหราง อาตมาก็กระเซ้าสามล้อว่า ...

' #เมืองนครนี้ดีนะ_สร้างหรางรับไว้ที่หน้าเมืองเลย '

' #แต่ว่าในนั้น_คนลุงเพครับพ่อท่าน '

ท่านปัญญาบอกว่าสามล้อนครนี้เหลือเกิน รู้ด้วยว่าอาตมานี้มาจากเมืองลุง ... "

ส่วนเรื่องจริงที่พี่ตอบผมว่านี้ครับ " ... คนคอนมากหวาครับ ... "

ว่าแล้วก็ว่าเรื่องเลื่อยไม้กันต่อดีกว่าครับ

๑ เมษา ๖๖ ๐๘๑๒ น.

บ้านท่าวัง สะพานควาย กทม.